Jo Davie Binds Een Boek Van Verhalen In Haar Debuut-EP 'Nothing Comes Free'

Laat uw hoofd rusten en luister naar de verhalen die Jo Davie vertelt in haar debuut-EP, ‘Nothing Comes Free’, een rijke anthologie verteld door prachtige indie-folk en haar betoverende stem, uitgebracht op vrijdag 2 mei.

Sinds het bestaan ervan is muziek gebruikt om verhalen te vertellen, en sinds Jo Davie in 2017 met een Eerste Klasse Eerbetoon en de Universitaire Medaille afstudeerde aan de Queensland Conservatorium, heeft ze haar voorouders geëerd, verhalen verteld door middel van liedjes op live-optredens op festivals als Woodford Folk Festival (QLD), The National Folk Festival (ACT) en het Caloundra Music Festival (QLD), verbonden met een publiek en hen iets meegegeven om mee naar huis te nemen.

Haar focus op menselijke verbinding heeft geleid tot haar winst van de Carol Lloyd Award bij de Queensland Music Awards, uitverkochte shows, en het ondersteunen van de ARIA-winnende artiest Katie Noonan in een verscheidenheid aan locaties, allemaal terwijl ze aan haar PhD werkte.

Nu brengt ze haar debuut-EP uit - een 6-track reis naar de wonderwereld van haar geest, gespeeld op een verscheidenheid aan instrumenten van strijkers tot synth. Het begint met ‘Throw Me A Rope’, een langzaam nummer geweven van een zwevende stem die opstijgt en neerwaarts beweegt met de gratie van een zangvogel en instrumenten met een niet-korporeel karakter gebracht door de warwassing van de gitaar en zachte echo-effecten. Dit vertelt het verhaal van een liefde die ver weg is van de haven, maar niet naar zee is gestuurd, hoe het voelt om liefde te willen of ‘los te laten gaan’, maar niet in het midden te verdrinken.

Het tweede nummer, ‘Cemetery’, is eveneens zo teder en kwetsbaar, waarbij Jo Davie’s akoestische roots worden benadrukt in een immersieve, draaiende omgeving. Twinkelende gitaarveranderingen betoveren wanneer ze worden gekoppeld aan zachte viool en haar betoverende stem, met grondende drumcyclus die de track ondersteunt terwijl hij naar de hemel reikt. Er is een lucht van droefheid om het nummer, hoewel het vrede vindt in een ongebruikelijke situatie, rouwt om de verlies van een relatie in de plek waar dingen worden neergelegd.

Het derde nummer, ‘Sandcastles’, was een halvefinalist in de Internationale Songwriting Competition. Zijn duidelijke opening en drumcyclus nodigen de luisteraar uit om in een zuivere indie-rock Australiana te treden, evocerend droeve herinneringen op een zonnige dag. Dit nummer onderzoekt verlies in al zijn vormen - zelfs wanneer een zandkasteel wordt vernietigd door de getijden, zal het blijven leven in prachtige herinnering.

‘Say The Word’ is een onderbreking van haar gebruikelijke folkstijl, beginnend met vocoderharmonieën die alleen staan om vervolgens te worden vergezeld door subtiele, aanvullende synth, wat de zachte geluiden van een kerkorgel en beelden van digitale engelen in het hoofd oproept. Het vangt de vreemde gevoelens van devotie, wetend dat slechts een woord je kan overhalen om voor altijd te blijven.

‘Colder’ is een folk-popnummer dat klinkt als een goed bewaard geheim. Met dromerige instrumentale constructie en Jo Davie’s krachtige, kwetsbare stem, is dit nummer een intieme beraadslaging over het einde van een relatie en de schoonheid die bloeit in de leegte die ze achterlaten.

Het nummer dat de naam van de EP draagt en zijn finale, ‘Nothing Comes Free’ is een perfect voorbeeld van de zorgzaamheid en kwetsbaarheid die Jo heeft beheerst. Zacht gitaar en lagen van stemmen zijn een warme deken, iets vertrouwds en nostalgisch met een twist, terwijl de elektrische gitaarsolo de muziek naar een hoopvolle piek brengt. Dit nummer is een drie-act verhaal op zichzelf, waarin wordt onderzocht hoe gemakkelijk het is om zo veel zorgen te hebben over iets dat je vergeet om het te genieten, en de andere kant van die munt - de schoonheid vinden in de momenten zoals ze komen.

Aan de release van de EP is de titeltrack's muziekvideo toegevoegd, gefilmd door langdurige vriend en collaborator Caleb Colledge. Opgenomen op de stille stranden van Stradbroke Island/Minjerribah - een plek die Jo beschrijft als “misschien mijn favoriete plek op aarde” - vangt de video een gouden middag op terwijl ze de zonsondergang achterna zitten. Met haar familieherinneringen verbonden aan dat strand en de boodschap van het nummer over vrede vinden in het heden, was de setting niet beter gekozen. Het is een visuele reflectie van de track's kern: loslaten van het einde en kiezen voor in plaats daarvan om precies waar je bent.

Sinds 1 mei is Jo Davie officieel op tournee, waardoor mensen de kans krijgen om haar verhalen rechtstreeks te ervaren en deel te nemen aan een gemeenschap van luisteraars.

Ga op in de wereld van Jo Davie met haar magische debuut-EP ‘Nothing Comes Free’, uitgebracht op vrijdag 2 mei.