Το Love Axe Μοιράζεται "Blue Skies Above" Πριν από το LP Optimism Paranoia Desperation Abolition

«Πριν οι Nixon και Reagan έσπασαν τα συνδικάτα και ώθησαν μια συντηρητική ατζέντα που είναι τώρα σε πλήρη άνθηση, οι φωνές ενάντια στην κοινωνική αδικία τραγουδούνταν από folk τραγουδιστές· ο Woody Guthrie, ο Pete Seeger, ο Bob Dylan και πολλοί άλλοι ήταν προ-συνδικάτι, αντι-πολεμικοί, αντι-φασιστικοί και προ-πολιτικών δικαιωμάτων. Τα όπλα τους επιλογής ήταν συχνά μια ακουστική κιθάρα, 3 χορδές, και η αλήθεια.

Είναι σε αυτό το σημείο της σιωπής και της οργής που βρισκόμαστε επίσης τον παραγωγό και τον συνθέτη Christopher Hatfield στο πέμπτο άλμπουμ του Love Axe, Optimism Paranoia Desperation Abolition.

Αν είστε εξοικειωμένοι με το Love Axe (μερικές φορές ένα συγκρότημα, αλλά κυρίως ο Hatfield με συνεισφέρουσες guest από το 2015), το OPDA μπορεί να σας χτυπήσει ως μια στυλιστική στροφή προς τα αριστερά· έχουν εξαφανιστεί η indie rock και οι επιρροές του power pop που έπαιρναν τις πρώτες κυκλοφορίες όπως τα Phenomenomenons (2011) και το South Dakota (2015). Οι funky, Prince-meets-Weezer (παράξενο, αλλά δούλεψε!) ασκήσεις του THE FOOD (2021) και οι μελλοντικές συνθετές που κυριαρχούσαν στο инструментικό Linear Valley (2022) λείπουν επίσης. Στο μέρος τους είναι κάτι πιο οικείο: μια μαλακά strummed nylon-string κιθάρα και προσεκτικά τοποθετημένα διακοσμητικά (κλαρινέτο, πιάνο, pedal steel, κάποιο μπάσο και ντραμς εδώ και εκεί) οδηγούν τον δρόμο, ανοίγοντας χώρο για το βαρύτονο του Hatfield να είναι στο επίκεντρο, επιτρέποντας στα λόγια του να ξεπλύνουν τους ακροατές με τον είδος της ευαλωτότητας που ακούγεται σε δίσκους από τον Bill Callahan, τον David Berman και τον Nick Drake.

«Γράφω αυτόν τον δίσκο ως einen τρόπο επεξεργασίας και πένθους για όλα τα φριχτά πράγματα που έμαθα για το τι είναι ικανό η ανθρωπότητα και αυτή η χώρα κατά τη διάρκεια της πρώτης διοίκησης του Trump. Και μπορούσα να το κάνω μόνο επειδή ήταν τελειωμένο - δεν νομίζω ότι είσαι πραγματικά σε θέση να επεξεργαστείς το τραύμα και το πένθος χωρίς το πλεονέκτημα του χρόνου ή της ψυχολογικής απόστασης», είπε ο Hatifield.

Αλλά είναι το 2025, και εδώ είμαστε, και πάλι, στα χέρια των φασιστικών δισεκατομμυριούχων, αποφασισμένων για εκδίκηση και καταστροφή του πλανήτη. Ο Hatifeld συνεχίζει, «Έτσι, αυτό τώρα feels, πολύ λυπηρό, πολύ πιο σχετικό με τον κόσμο μας από ότι ήταν όταν το ολοκλήρωσα».

Έχει πει, ωστόσο, ότι οι κακοί καιροί μπορούν να βοηθήσουν να εμπνεύσουν μεγάλη τέχνη - και αυτό είναι ο στόχος του OPDA. Μέσα από εννέα τραγούδια, ο Hatfield μας οδηγεί σε μια σκέψη, μια μακρά βόλτα μέσω της προαναφερθείσας διαδικασίας πένθους, προσπαθώντας να κατανοήσει πώς φτάσαμε εδώ από την αρχή και πώς να κάνουμε το καλύτερο από αυτό ενώ ακόμα αναπνέουμε (παρά την αγωνία και την κατάθλιψη που κρέμονται πάνω από τα κεφάλια μας σαν ένα σκούρο σύννεφο στο ρυθμό). Το OPDA είναι ένας δίσκος που παραδίδεται σε τέσσερα μέρη: κυριολεκτικά, εξετάζει την πορεία από τον οπτιμισμό στο παράνοια στο απόγνωση στην κατάργηση, όλα ρυθμίζονται σε ένα soundtrack στο οποίο οι φαν του Will Oldham, Wilco, και η σόλο δουλειά του Sunny Day Real Estate's Jeremy Enigk θα βρουν άνεση.