‘Disappointment Machine’ از Arliston در لحظات لیمینال از دست دادن، سردرگمی و تمایل وجود دارد

Arliston یک دو نفره لندن است که شامل Jack Ratcliffe (خواننده / نوازنده) و George Hasbury (نوازنده / تهیه کننده) می شود، که تک آهنگ های ‘Monks of Lindisfarne’، ‘Vertical’ و ‘What Did I Think Would Happen’ را در مسیر انتشار آلبوم 首 منتشر کرده اند Disappointment Machine (۷ فوریه ۲۰۲۵). اکنون آهنگ عنوانی شگفت انگیز به این زنجیره از قطعات درون نگرانه و صمیمی می پیوندد تا جهان سازی احساسی را که Arliston به خوبی انجام می دهد، تکمیل کند.

تک آهنگ 'Disappointment Machine' با حس از دست دادن، سردرگمی و تمایل پر شده است. این حول ایده قابل قبول تکرار الگوهای رفتاری که بسیاری از ما به آن دچار می شویم، می چرخد، چه به انتخاب، چه به تصادف، یا صرفاً拒usal تغییر. در حالی که ممکن است امروزه درک پیچیده تری از این موضوع داشته باشیم، این ایده هنوز هم در بسیاری از موقعیت ها صادق است و این چیزی است که برای آخرین آهنگ آلبوم Arliston به نام 'Disappointment Machine' صادق است.

همانطور که گروه توضیح می دهد، "این آهنگ به الگوی رفتاری تکراری می پردازد که به طور مکانیکی و لزوماً به ناامیدی می انجامد. همچنین سعی می کند واقعیت را در contexto قرار دهد که این یک 'مسئله کوچک' است و مهم نیست، اما با وجود تلاش برای کم کردن آن، احساسات همانطور باقی می ماند."‍

تصویر قابل لمس تلاش برای آویزان کردن مشکلات خود به یک آویز کت این است که اصالت نوشتن آهنگ های اکسپرسив گروه را ثابت می کند. خود را به عنوان “sad song specialists” توصیف می کند، آهنگ هایی مانند ‘Disappointment Machine’ “liminal moments” از عدم قطعیت منزوی از آن دوره خاص از زندگی، اواخر بیست سالگی و اوایل سی سالگی. چه شنوندگان در حال گذر از این مسیر هستند، چه در انتظار آنچه در پیش است، یا در حال بازاندیشی در مورد سردرگمی گذشته خود، قابل قبول بودن نوشتن آهنگ Arliston انکار ناپذیر است.

علاوه بر اینکه یک قطعه هنری مستقل است، این آهنگ در قوس روایی گسترده تر آلبوم قرار می گیرد، که شنوندگان را در یک سفر احساسی از قلب شکسته اولیه تا چیزی در مرز پذیرش ... حتی یک peu امید می برد. تنها راه رسیدن به آنجا این است که از طریق آن بروید و همانطور که Ratcliffe با دانش اعلام می کند، در همان چرخه ها ماندن "doesn’t work. It won’t ever stop you from feeling the way you’re feeling.”

‘Disappointment Machine’ همچنین با یک ویدیوی موسیقی-evocative همراه است، به کارگردانی فارغ التحصیلان اخیر Screenology Director Meriwether Freya Lewis و Producer Milly Ruston، که ترکیب منحصر به فردی از طنز و درون نگری را به تصویر می کشد. این ویدیو در اطراف بریستول فیلمبرداری شده است و یک راهب را به تصویر می کشد که توسط Cailum Carragher بازی می شود، که از سکوت آرام صومعه خود خارج می شود تا چیزی بیشتر را جستجو کند - اما در می یابد که ارتباطی که او به دنبال آن است ممکن است یک توهم باشد. الهام گرفته از سنت Amish Rumspringa، این روایت جذابیت ماجراجویی و تجربیات جهانی را منعکس می کند، در حالی که همچنین به جذابیت پایدار تنهایی و تحقق معنوی اشاره می کند. Arliston سفر راهب را با موضوع آهنگ مقایسه می کند که در جستجوی ارتباط با شدتی است که گاهی اوقات ما را به حقیقت در مورد شخص یا هدف در انتهای دیگر کور می کند.

همکاری با Freya و تیم او به Arliston این امکان را داد تا فقط روی داستان سرایی متمرکز شود، و نتیجه یک قطعه زیبا و متعادل است که طنز را با بازتاب خود صادقانه ترکیب می کند. این کاوش تفکر از "طلاهای احمق" به طور کامل با سبک موسیقی درون نگرانه Arliston مطابقت دارد، و یک داستان ساده را به یک استعاره قدرتمند برای یافتن معنا در مکان های غیر منتظره تبدیل می کند.

تأثیرات کلیدی این گروه مانند The National، Bon Iver و Damien Rice در عناصر گسترده و تولید صاف آنها به چشم می خورد، و آنچه را که آنها به عنوان “hardcore misery” دوستانه می نامند، به بیرون می کشد.

Arliston، Disappointment Machine، ویدیوی رسمی موسیقی: 

‍