لووی اکسی "بلوی سکییس ابووی" را قبل از آلبوم وپتیمیسم پارانویا دیسپیراتیون ابولیتیون منتشر می‌کند

"قبل از اینکه نیکسون و ریگان اتحادیه‌ها را از بین ببرند و برنامه‌ای保守 را که اکنون به طور کامل شکوفا شده است، پیش بردند، شعارهای تظاهرات علیه بی‌عدالتی اجتماعی توسط خوانندگان فولک آواز می‌خواندند؛ وودی گUTHRIE، پیت سگر، باب دیلان و بیشتر از آنها طرفدار اتحادیه، ضد جنگ، ضد فاشیست و طرفدار حقوق مدنی بودند. سلاح‌های انتخابی آنها اغلب یک گیتار آکوستیک، ۳ آکورد و حقیقت بود.

در این تقاطع بین سکوت و خشم است که ما همچنین تهیه‌کننده و ترانه‌سرای ژانر-میکستوری چریستوفیر هاتفییلد را در پنجمین آلبوم لووی اکسی، وپتیمیسم پارانویا دیسپیراتیون ابولیتیون، پیدا می‌کنیم.

اگر با لووی اکسی (گاهی اوقات یک گروه، اما عمدتاً هاتفییلد با میهمانان کمک‌کننده از سال ۲۰۱۵) آشنا هستید، OPDA ممکن است به عنوان یک چرخش استیلیستی به نظر برسد؛ رفته‌اند影響ات راک مستقل و پاپ قدرتی که انتشارهای اولیه مانند فینومینومینونس (۲۰۱۱) و سووت داکوتا (۲۰۱۵) را پر کرده بودند، و کارهای فانکی پرینکی-مییتس-وییزیر (عجیب، اما کار می‌کند!) از THE FOOD (۲۰۲۱) و سینت‌های آینده‌نگر که واللیی خطی инструментال (۲۰۲۲) را غالب کرده‌اند، نیز از بین رفته‌اند. به جای آنها چیزی 更 صمیمی است: یک گیتار نیلون-سترینگ نرم نوازش شده و زینت‌های به دقت قرار داده شده (کلارینت، پیانو، پدال استیل، برخی از باس و درام‌ها اینجا و آنجا) راه را هدایت می‌کنند، 공간 را برای باریتون هاتفییلد در مرکز قرار می‌دهند، اجازه می‌دهند کلمات مراقب او بر شنوندگان با نوعی آسیب‌پذیری که در رکوردهای بیلل کاللاهان، داوید بیرمان و نیکک دراکی شنیده می‌شود، غلبه کنند.

"من این رکورد را به عنوان一种 راه برای پردازش و سوگواری همه چیزهای وحشتناکی که در مورد آنچه که انسانیت و این کشور قادر به انجام آن هستند در طول اولین دولت ترامپ یاد گرفتم، نوشتم. و من فقط می‌توانستم این کار را انجام دهم زیرا آن 已經 تمام شده بود - من فکر نمی‌کنم شما واقعاً能够 پردازش травما و سوگواری را بدون لợی íچ زمان یا فاصله روان‌شناختی انجام دهید،" هاتیفییلد گفت.

اما اکنون سال ۲۰۲۵ است و ما دوباره در چنگال میلیاردرهای فاشیست قرار داریم که به انتقام و نابودی سیاره قویếتیمه کرده‌اند. هاتیفیلد ادامه می‌دهد، "بنابراین این احساس، بسیار غم‌انگیز، بسیار بیشتر از آنچه که من當م آن را تمام کردم، برای جهان ما مربوط می‌شود."

با این حال، گفته شده است که زمان‌های بد می‌توانند هنر بزرگ را الهام بخشند - و این تمرکز OPDA است. هاتفییلد ما را در طول نه آهنگ، در یک قدم طولانی و معقول از فرآیند سوگواری ذکر شده، سعی می‌کند بفهمد که چگونه در اینجا قرار گرفتیم و چگونه می‌توانیم بهترین استفاده را از آن بکنیم در حالی که همه ما هنوز نفس می‌کشیم (با وجود اضطراب و افسردگی که مانند ابری تاریک بر سر ما سایه انداخته است). OPDA یک رکورد است که به چهار قسمت تحویل می‌شود: به معنای واقعی کلمه، آن را از مسیر بهینه‌گرایی تا پارانویا تا ناامیدی تا الغاء در نظر می‌گیرد، همه به یک صدا که طرفداران ویلل ولدهام، ویلکو و کار انفرادی جیریمی ینیگک از سوننی دای ریال یستاتی را در آن پیدا خواهند کرد.