سم ماس آلبوم "سویممینگ" را اعلام می‌کند و آهنگ عنوانی خود را به اشتراک می‌گذارد

یک عکس از سم ماس وجود دارد که چند سال پیش از طریق یک پنجره شیشه‌ای رنگی ۱۷۰ ساله از یک کلیسا تبدیل شده به محل برگزاری مراسم در کاتسکیلز گرفته شده است. سم روی صحنه است و در گوشه پایین نیمه پایین پنجره که روی یک زاویه باز شده است، قاب شده است. این او را کوچک و کمی خارج از فوکوس نشان می‌دهد، اما چشم به دنبال او می‌گردد و او را در دید خود می‌گیرد.

من نمی‌توانم موسیقی سم را بدون اینکه این عکس به یادم بیاید، بشنوم. (من اعتراف می‌کنم که آن را گرفتم.) او یک گیتاریست عالی، یک ترانه‌سرای جدی و متفکر، و یک خواننده با اعتماد به نفس و иногда جسور است. با این حال، همه رکوردهای سم—و بیشتر از همه، جدیدترین و زیبای او— سویممینگ—در ساخت تنظیمات ظریف و موثر برای آهنگ‌های جستجوی سخت، که شامل حساب‌ها و مبارزات با شگفتی و وحشت، ترس و ناامیدی، لطافت و پایداری است— موفق شده‌اند، به طوری که فراتر از چارچوب سام موسس گسترش می‌یابند، بدون اینکه او را در منظر از دست بدهند. او می‌تواند احساس غیرقابل انکار را ایجاد کند که او در برخی از فاصله‌ها در رکوردهای خود زندگی می‌کند، حتی اگر اجرای آهنگ‌های او که به وضوح محور مرکزی حول آن می‌چرخد، از او باشد. سم می‌تواند—سم می‌کند—آهنگ "من گرفتم..."، "من شنیدم..."، "من امیدوارم..."، "من تلاش می‌کنم..."، "من می‌رقصم..." و غیره را بخواند، اما آن من-بودن—تجارت معمولی ترانه‌سرا و خواننده، که اغلب با اصرار خود به خود خسته‌کننده می‌شود— کمی محو می‌شود و به حاشیه می‌رود، در حالی که هنوز هم توجه (اما نه تقاضای) را به خود جلب می‌کند. اگر این یک فضیلت مشکوک به نظر می‌رسد، در نظر بگیرید که چگونه یک خواننده آهنگ‌ها—حتی یک خواننده خوب از آهنگ‌های خوب— می‌تواند به یک همراه خسته‌کننده تبدیل شود؛ من او می‌تواند برای من "زیاد" شود.

اما من می‌توانم رکوردهای سم را بارها و بارها گوش دهم. آنها از استقبال خود خسته نمی‌شوند. او یک میزبان متواضع و بسیار مهمان‌نواز است. من تمایل دارم که این را حداقل تا حدودی به یانکی‌بودن او—زاده نیو انگلند، اگرچه او اکنون در ویرجینیا زندگی می‌کند— و ذخیره گرانیتی خاصی که با این سرزمین همراه است، نسبت دهم، اما من همچنین در برابر گیảم دادن توانایی‌های او با رمانتیسم مبتنی بر مکان警دارم. من تصور می‌کنم که من آن را می‌شنوم، مانند امرسون، موسیقی سم "در تپه‌ها" است، اما آن تپه‌ها می‌توانند هم آپالاشیا مرکزی و هم مونادنوک باشند: حاوی هوای نادرتر به طور کلی. بنابراین، این کار نه مبتنی بر مکان است، بلکه سم-خاص است. او یک نویسنده آهنگ‌های سخاوتمندانه و یک سازنده رکوردهای لطیف است. اتفاقاً، آهنگ‌ها بسیار خوب هستند. رکوردها نیز بسیار خوب هستند. شنا بهترین کار او تا به حال است. - ناتان سالسبورگ

"شنا" در تابستان در یارشوت اقیانوس اطلس نوشته شد، اما من شناگر خوبی نیستم و شاید ناگهان تعجبی ندارد که این آهنگ به معنای واقعی کلمه در مورد شنا نباشد. فکر می‌کنم که ممکن است از توانایی‌های شنا متوسط من الهام گرفته باشد، اما در واقع بیشتر یک رساله ناتمام در مورد نگهداری از تعارضات در خود است. فکر می‌کنم که هرگز آهنگی ننوشته‌ام که به وضوح تز خود را در کوروس بیان کند، که برای من کمی ناخوشایند است.

مانند هر آهنگ دیگری در این آلبوم، "شنا" با کمک گروهی که کسونگ قوانه من بودند، به زندگی آمد. گروه اصلی برای این جلسه ضبط به طور خاص برای آن تشکیل شده بود و از افرادی تشکیل شده بود که قبلاً هرگز با آنها موسیقی ننواخته بودم. آن گروه - یسا بورکی، سینکلایر پالمیر و جوی ویستیرلوند - تعادل زیبایی بین صبر و ماجراجویی ایجاد کردند، در حالی که این آهنگ‌ها را با تمرین حداقل به صورت زنده ضبط می‌کردیم. احساس عمیقی از اعتماد در اتاق وجود داشت که بین همه ما و اللی روگیرس و میسسی تانگس (تیم مهندسی) که در مرکز همه چیز نشسته بودند، جریان داشت. فکر می‌کنم که این موضوع از طریق آهنگ قابل درک باشد. واقعاً از زنگ‌هایی که جو روی این آهنگ اضافه کرده است، خوشم می‌آید. مولی سارل بعداً آمد و صدای غیرقابل انکار خود (یکی از مورد علاقه‌های من در جهان) را به بالای این و چند آهنگ دیگر اضافه کرد.