ترومپت نواز مایکل ساریان کاور "Glory Box" پورتیسهد را قبل از انتشار آلبوم جدید ESQUINA در Greenleaf Records منتشر می کند

ترومپت نواز مایکل ساریان یک کهن سال از بسیاری از صحنه های آیکونیک جاز است، از مرکز کندی به بلو نوت، تا فستیوال جاز مونترو. او یک آهنگساز و نوازنده یImproviser تثبیت شده است که چندین انتشار در 577Records دارد، ضبط هایی با Olec Mün در پیانو و رکورد های قهوه، و با کوارتت خود در ears&eyes و Shifting Paradigm Records. او با دهان خود ساخته شده ی "SARIAN"، که در فرانسه توسط Atelier Donat ساخته شده است، اجرا می کند. و او به عنوان یک نوازنده ی یار، در صحنه های استادیوم با گروه های پاپ نام خانگی بازی می کند.

در آخرین اثر خود، Esquina، موسیقیدان تورنتو به دنیا آمده، بوئنوس آیرس بزرگ شده و نیویورک базه، کوارتت خود را از طریق بیش از 55 دقیقه از khám phá جاز هیجان انگیز و گوشه ی تبدیل شده، که طرفداران دوره ی الکتریکی مایلز دیویس و جف پارکر را خوشحال می کند، هدایت می کند.

چه چیزی به خصوص قابل توجه است - به جز موسیقی قابل توجه خود - این است که ساریان در اینجا با همان نوازندگان کار می کند که در سه انتشار قبلی خود با آنها کار کرده است. آن رکوردها به طور کلی آثار جاز محفلی بودند، بیشتر آکوستیک، پر از ملودی های زیبا و واضح، و مقایسه هایی با هنرمندانی مانند کنی ویلر، یک ветران ECM، انجام داد. اما Esquina یک چرخش عمدی و جسورانه به سمت جاز فیوژن پالپینگ است، که با طرومپت پردازش شده ی دیوانه وار، سنتزایزرها و ارگ های برقی و پیانوها، و ریتم های اسب سواری که در آغارته یا در گوشه ی角 قرار نمی گیرند، مشخص می شود.

از نیاز ساریان برای چالش خود و همکارانش، موسیقی که شامل Esquina است، با کمی یا هیچ تمرینی ضبط شد و از نمره های گرافیکی پیروی می کند که از نقاشی ها و طرح هایی که ساریان در طول زمان بیکاری در طول یک تور چهار ماهه استادیوم به عنوان یک نوازنده یار در یک گروه پاپ ساخته است، تشکیل شده است. به هیچ وجه کوچک، پس Esquina می تواند به عنوان نوعی کار سایه ای در نظر گرفته شود. چه عمدا، چه به صورت غریزی، یا جایی در بین، ساریان به این ماه ها از موسیقی پاپ جریان اصلی و برنامه ی تور سخت با آزمایش، ماجراجویی و بازی پاسخ داد. و تا حد زیادی، او به پایداری که خود از طریق بازی با ناتان اِلمان-بِل، مَتی کِنی و سانتیاگو لِیبسون ساخته بود، پاسخ داد. ساریان می توانست به سادگی یک گروه متفاوت جمع آوری کند، که به طور خاص برای تحویل نوع زیبایی شناسی که در ذهن داشت، طراحی شده بود. اما با ترغیب به یک بازسازی از این خدمه ی تثبیت شده، او Esquina را با حس چالش عمیق اما بازیگوشانه پر می کند و بر روی تقریباً همدلی که این بازیکنان به اشتراک می گذارند، بنا می کند.

به عنوان یک هنرمند، مایکل ساریان هیچ چیز جز یک حرکت ایستا نیست. او در حرکت است، با روحیه ی خود و دنبال کردن مسیر خود. و Esquina یک گوشه ی تبدیل شده است.

ساریان در مورد این قطعه می گوید: "من بزرگ شدم و Glory Box پورتیسهد را شنیدم - من بچه بودم که منتشر شد، و سپس به بخشی از بافت فرهنگ پاپ تبدیل شد، در همه ی تلویزیون و فیلم ها ظاهر شد، و همیشه برایم ماند. ترکیب صدای روحانی و ریتم های تریپ-هاپ منحصر به فرد احساس می شد. در حالی که روی Esquina کار می کردم، متوجه شدم که این قطعه می تواند به خوبی در صدا ی تجربی و ساختار آزاد که در حال توسعه بود، قرار بگیرد. ویبره ی احساسی و کیفیت اتمسفریک اصلی مانند چیزی که می توانم به صورت تازه ای تفسیر کنم، به نظر می رسید. احساس می کردم که این یک فرصت عالی برای بازکاری یک آهنگی است که برای مدت طولانی با من بوده است، در حالی که آن را در یک جهت جدید می برم."