Scott C. Park's Debut Album, Crossing The Line, wordt op 23 mei uitgebracht

Scott C. Parks debuut full-length, Crossing the Line, is een rauw, diep persoonlijk werk dat
landt met stille zelfverzekerdheid en onmiskenbare authenticiteit.

Scott liet dit album organisch ontvouwen, waardoor een eclectisch maar gefocust indie rock-album ontstond,
onbelast door genre verwachtingen. Er is een warmte en losheid hier - denk aan Wilco's Yankee
Hotel Foxtrot en vroeg Pavement, maar met een melodische gevoeligheid die trekt uit Nirvana en vroeg
Sheryl Crow.

Elk nummer voelt als een levend, uitgevoerd met de synergiewerking van een goed geolied live-band in plaats van een gepolijste
studio machine. En terwijl Scott invloeden noemt die variëren van John Frusciante tot Courtney Barnett,
het album voelt duidelijk als zijn eigen, geworteld in persoonlijke verhalen en gevormd door een bereidheid om te volgen
muzikale instinct in plaats van trend.

De albumtitel Crossing the Line heeft meerdere lagen, elk verkend met lyrische nuances. Het eerste
de helft van het album gaat over de pragmatische sleur van het dagelijks leven en de menselijke ervaring, de grens overschrijden
van jeugd naar volwassenheid, terwijl de tweede helft gaat over de overgang van geloof naar scepticisme. Het is
diep autobiografisch, maar nooit vervreemdend, Scotts reflecties zijn specifiek maar universeel resonerend.

Een van de meer poëtische draden komt uit zijn familietraditie van de zeevaart. “Crossing the line” verwijst niet alleen naar persoonlijke drempels, maar ook naar een oude ceremonie van de koopvaardij voor zeelieden die de evenaar overschrijden
evenaar, waar rollen worden omgedraaid en tradities worden geëerd.

De opener en laatste single ‘Rose Pink Sky’, is een meditatie over de zielsverpletterende routines van volwassenheid,
werken aan een dagtaak, het najagen van financiering, het vasthouden aan creatieve dromen door de haze van vermoeidheid. De
de teksten zijn gevuld met geestigheid (een enorme grap over ‘Don’t Stop Believin’’ in couplet twee) en de gitaarsolo is, in
Scotts woorden, “like a slingshot rollercoaster launch”, opwindend, explosief en diep bevredigend.
‘Come Back To Me Dead’ gaat het meest poignanter over Scotts verlies van geloof en wordt het
het thematische centrum van het album: “‘met alle christenen die toekijken, hangt de hemel aan een draad / ik gaf
mijn leven aan Jezus en het kwam terug naar me dood”.

Wat Crossing the Line speciaal maakt, is hoe ongedwongen het voelt, Scott C. Park probeert niet om indruk te maken
je met studio wizardry of poëtisch grandstanding. Hij vertelt gewoon zijn verhaal, of het nu gaat over het verlies van geloof, het loslaten van comfort, of proberen een gitaarsolo te schrijven die klinkt als schreeuwen in de Hebrideanse wind, en hij nodigt je uit om je eigen reflectie daarop te vinden.