Trompetçi Michael Sarian, yeni albümü ESQUINA'nın ön izlemesi olarak Portishead'in "Glory Box" cover'ını yayınladı

Trompetçi Michael Sarian, Kennedy Center'dan Blue Note'a, Montreux Caz Festivali'ne kadar birçok ikonik caz sahnesinin veteranıdır. Bir besteci ve импровизatör olarak 577Records'ta birçok yayını bulunan Sarian, ayrıca Olec Mün ile piyano ve coffee records'ta ve kendi kvarteti ile ears&eyes ve Shifting Paradigm Records'ta kayıtları bulunmaktadır. Fransa'da Atelier Donat tarafından yapılan özel "SARIAN" ağızlıklarıyla çalan Sarian, aynı zamanda pop gruplarıyla stadyum sahnesinde çalan bir yan müzisyen olarak talep görmektedir.

Son albümü Esquina'da, Toronto'da doğup Buenos Aires'te büyüyen ve NYC'de yaşayan müzisyen, kvartetini 55 dakikadan fazla süren cezbedici, köşe dönücüsü caz keşfine götürüyor. Bu, Miles Davis'in elektrikli dönemi ve Jeff Parker'ın ETA IVtet hayranlarını memnun edecek.

Özellikle dikkat çekici olan - müziğin kendisi harika olmakla birlikte - Sarian'ın önceki üç yayınındaki aynı müzisyenlerle çalışmasıdır. Bu kayıtlar daha çok oda müziği eserleri, çoğunlukla akustik, güzel ve net melodilerle dolu ve ECM veteranı Kenny Wheeler gibi sanatçılara benzeyen çalışmalar olarak dikkat çekiyordu. Esquina ise, kasıtlı ve cesur bir şekilde, Jon Hassell benzeri işlenmiş trompet, synthesizer'ler, elektrikli orglar ve piyanolar ve Agharta veya On the Corner'da yer alabilecek galop ritimlerle karakterize edilen bir jazz füzyonuna doğru dönüyor.

Sarian'ın kendini ve işbirlikçilerini zorlama ihtiyacının bir ürünü olarak ortaya çıkan Esquina müziği, neredeyse hiç prova yapılmadan kaydedildi ve Sarian'ın bir pop grubunun yan müzisyeni olarak dört aylık bir stadyum turu sırasında boş zamanlarında yaptığı çizimler ve eskizlerden oluşan grafik partisyonlara uyuyor. Bu nedenle Esquina, bir tür gölge çalışma olarak düşünülebilir. Sarian, kasıtlı olarak, sezgisel olarak veya ikisinin arasında, bu ana akım pop müziği aylarına ve sıkı tur takvimine deneysellik, macera ve oyun ile karşılık verdi. Ve hiç de azımsanamayacak bir ölçüde, Nathan Ellman-Bell, Marty Kenney ve Santiago Leibson ile birlikte çalmaya başladığı zamanlardaki istikrarına da karşılık verdi. Sarian elbette farklı bir grup kurup aklındaki estetiği gerçekleştirebilecek bir grup kurabilirdi. Ancak bu kurulmuş ekibin yeniden keşfedilmesini teşvik ederek, Esquina'ya derin ancak oyunlu bir zorluk hissi kazandırıyor ve bu müzisyenler arasındaki neredeyse telepati gibi bir bağ kuruyor.

Sanatçı olarak Michael Sarian, durağan değil. Ruhu hareket halinde, kendi yolunu çizen ve takip eden biri. Ve Esquina, bir dönemeç noktası.

Parça hakkında Sarian şunları söylüyor: "Portishead'in Glory Box'ini duyarak büyüdüm - çocukken yayınlandı ve sonra pop kültürünün bir parçası oldu, her yerde TV ve filmlerde görünüyordu ve her zaman benimle kaldı. Soulful vokaller ve trip-hop ritimlerin karışımı benzersiz hissetti. Esquina üzerinde çalışırken, parçanın daha çok импровизе edilmiş, gevşek yapılandırılmış deneysel soundumun içinde gerçekten iyi uyabileceğini fark ettim. Orijinalin duygusal vibrasyonu ve atmosferik kalitesi, uzun süredir benimle olan bir şarkıyı taze bir şekilde yeniden yorumlama fırsatı gibi görünüyordu."