Brian John McBrearty Publiceert Eerste Single "Believing" Vandaag op Love Beyond Measure Records

" “Believing,” de tweede single van Remembering Repeating, het komende album van instrumentale muziek van Brian John McBrearty, met McBrearty op synthesizers, saxofonist Matt Douglas (The Mountain Goats) en drummer Ryan Jewell (Woods, Chris Forsyth), is een balsem voor de ziel en een getuigenis van de kracht van geluid. Op het kruispunt van John Coltrane’s “Central Park West” en The Beatles’ “Sun King,” biedt de song een genezende kracht die zelden wordt vastgelegd in opgenomen muziek. Op basis van McBrearty’s verwarrend eenvoudige tweeakkorde synth-progression en een herhalende melodie die eerst wordt gesteld op fluiten, laat Ryan Jewell’s onopvallende brushwerk op de drums ruimte voor Matt Douglas om een pijnlijk zachte saxofoon solo te spelen die geen droge ogen in de zaal zal laten. Als je een fan bent van jazzballaden of geduldige, hartverscheurende muziek, is dit een must horen."

Bekend om zijn rijke, peinzende gitaar- en zangvoorbereide muziek die Aquarium Drunkard als “een geweldige doorlopende lijn tussen Zuma, Marquee Moon en The Days of Wine and Roses,” Brian John McBrearty is een kunstenaar en een zoeker en, met zijn laatste album Remembering Repeating, gaat hij verder met het uitbreiden van zijn rijke en diverse muzikale palet. Remembering Repeating is de eerste volledige opname die de 44-jarige Philadelphiaan heeft gemaakt waarbij de gitaar geheel afwezig is –– en zijn eerste instrumentale uitgave in bijna een decennium. Het album is in plaats daarvan gebouwd rondom prachtige synthesizer-progressies, verlangende sax, en stabiele, rollende ritmes. Nemen we het samen op, dan is het soms herinnerlijk aan Tortoise of Natural Information Society of de instrumentale helft van Another Green World. Maar ondanks een gevoel van vertrouwdheid en deze enkele referentiepunten, Remembering Repeating is gewoon te persoonlijk om anders dan uniek te zijn.

“There are emotions and life circumstances,” zegt McBrearty, “die buiten woorden liggen, die taal onvoldoende is om te beschrijven.” McBrearty begon het proces van het opnemen van Remembering Repeating in de wake van de onverwachte dood van zijn ouders en het is, bovenal, een middel tot genezing en was een manier voor McBrearty om zijn geest te versterken.

In een cyclische zin is het zowel dit als niets. Remembering Repeating heeft geen woorden, maar het is een gedicht. (Dit is zowel figuurlijk als letterlijk, aangezien de tracktitels, gelezen in opvolging, in feite een gedicht vormen.) Het is overvloedig met saxofoonmelodieën –– gespeeld door Matt Douglas van The Mountain Goats –– maar het is niet precies een jazzalbum. Aan zijn centrum liggen warme watervallen van David Sylvian-achtige synth, maar het is niet een ambientalbum. In zijn oorsprong en intentie is het genezende muziek, een middel tot een doel, maar in zijn uitgave is het een doel op zich. “Muziek heeft een elementaire doel,” zegt McBrearty. “Muziek is niet-descriptief maar blijft diep communicatief; en het onuitsprekelijke kan “uitgesproken” worden door muziek.” Als dit klinkt spiritueel, dan is dat omdat het is. McBrearty’s relatie tot muziek is onbevangen, diep spiritueel en zelfs de opmerkelijke manier waarop het album werd opgenomen lijkt dit te reflecteren. Drummer Ryan Jewell trackte drums na de synthesizers en de bas waren opgenomen. Dit effectieve binnenstebuiten proces vereist enige sprongen van vertrouwen en een gevoel van intuïtie waarop alle spelers duidelijk vertrouwen.

Album-opener “Remembering” was, passend genoeg, de eerste track die McBrearty componeerde. “Ik had geen bedoeling om een album te maken toen ik begon met het opnemen van de synth-tracks die de basis zouden vormen voor dit album. Ik wilde eenvoudigweg leren hoe ik een synthesizer beter kon gebruiken die ik jaren geleden had gekocht (een Roland Boutique JU-06).” Beginnend met uitgestelde synthakkorden die weerklinken terwijl sax en drums licht de resonante ruimte verkennen, “Remembering” draait vervolgens om naar een Alice Coltrane-achtige thema op de synthesizer, met de saxofoon die een wapperende melodie aangeeft voordat hij in improvisatiegebieden duikt.

“Repeating” volgt en demonstreert McBrearty’s unieke vermogen om fundamentele concepten voor maximum effect te exploiteren. “Eerst en vooral zie ik mezelf als componist; wat voor instrumenten ik speel zijn in dienst van de melodie,” zegt McBrearty. Beginnend met een bas solo ondergedompeld in tape-echo, “Repeating” coalesceert rondom een eenvoudige half-noten saxofoonmelodie gespeeld over een vrolijke maat en McBrearty’s neerwaartse, gesyncopeerde synthlijnen die rechtstreeks uit een Tangerine Dream -soundtrack klinken. Terwijl de originele melodie herhaald wordt, wordt de melodie vervolgens gedupliceerd en verplaatst door een kwartnoot; de saxofoon eet zijn eigen staart op. Letterlijk “Repeating” in real-time, Douglas neemt het concept en loopt ermee weg –– lagen van sax en fluit en weeft de thema van herhaling in zijn improvisatie.

Samenwerking is een sleutelonderdeel van McBrearty’s muzikale praktijk en Remembering Repeating bevat twee korte tussenstukken die aan alle drie de muzikanten worden toegeschreven. “Burning” combineert een griezelig thema geschreven door Douglas, drum-improvisaties van Jewell die worden samengeperst in platen van metaal, en atonale synthloops die op het einde van de track in focus komen. “Floating,” in de meantime, was geïnspireerd door een onwaarschijnlijke bron. “Die melodie was me proberen om de geluid van mijn theeketel te repliceren toen het opwarmde,” zegt McBrearty. Gebaseerd op uitgestelde synthtonen die letterlijk tussen de noten C en C# zweven, “Floating” presenteert een korte reis naar het hart van de duisternis. Douglas switcht naar sopraansax voor een angstaanjagende en sinistere melodie, terwijl Jewell de sonische ruimte verfraait met gebogen cymbalen en belletjes.

In tegenstelling tot de korte tussenstukken, is “Unfolding” het uitgebreide middelpunt van Remembering Repeatingen een missieverklaring die McBrearty’s compositiebelangen en prestaties samenvat. Cinematisch, mooi en geduldig, “Unfolding” onthult langzaam layer na layer over de loop van 9+ minuten. Beginnend met overlappende synthlijnen die een cluster van noten herhalen binnen dezelfde octaaf, voegt McBrearty harmonische en melodieke elementen toe aan de synthesizer gedurende de eerste helft van de melodie, creërend een heet brouwsel dat fans van Bitchin’ Bajas’ verdraaide synth-onderzoeken, of de herhaling van Bing & Ruth, zullen zeker waarderen. “Ik kwam met idee na idee na het schrijven van de initiële riff die de basis vormde voor ‘Unfolding,’” zegt McBrearty. “Het was een stroom van bewustzijn, puur creatie, maar het echte songwriting kwam maanden later toen ik de verschillende delen arrangeerde en mixte om een coherente geheel te vormen.” Nauwelijks 5 minuten in, verwacht een cymbaalzwel de ingang van Douglas’ tenorsax, ondergedompeld in warme reverb en zwevend over een relaxed en absurd in de maat en in de pocket groove dankzij Jewell’s drummen en McBrearty’s bas-spelen.

De A- en B-kanten van Remembering Repeating sluiten beide af met zachte, hartverscheurende stukken om hun respectieve reizen af te ronden. Side A-sluiting “Believing” is een balsem voor de ziel en een getuigenis van de kracht van geluid. Op het kruispunt van “Central Park West” van John Coltrane en “Sun King,” van The Beatles biedt de song een genezende kracht die zelden wordt vastgelegd in opgenomen muziek. In de meantime, het laatste nummer van het album, “Receiving”—en het enige nummerkunummer dat McBrearty met McBrearty met McBrearty McBrearty McBrearty McBrearty McBrearty McBrearty McBrearty McBrearty van McBrearty McBrearty is een visueleid McBrearty is een visueven het enkelijkende @@@ opgenomen van McBrearty is een visueven het eindeelkaar @@@ opgenoot @@@ opgenomen @@@ opgenomen @@@ opname van McBrearty van McBrearty vanuitgegegegegegegegegegegegegegegegebracht @@@ opname vanuitgegegegegegegegegegegegegegegegegegegegegegegegegegegegegegebracht een soorten is een missch @@@ opname van @@@ opname van @@@ opgenomen @@@PFID:

Hoewel Remembering Repeating is perfect uitgevoerd, merkt McBrearty op dat hij met de jaren heen steeds minder bezig is met technische vaardigheid. Om het niet te zeggen dat de muziek er ook niet in slaagt om technisch of vaardig te zijn. Integendeel, McBrearty’s relatie tot de muziek reflecteert een interne shift van nadruk naar “een meer omvattend perspectief, uit de weg gaan en de intuïtie laten leiden.” “Mijn muziek gaat over het uiten en bereiken van spiritualiteit, een soort sacrament, communie met het eeuwige … er zijn veel manieren om het te formuleren,” zegt hij.

Sommige manieren, zou het lijken, zonder iets te zeggen.

McBrearty is een veteranen DIY-muzikant en heeft discreet een diverse verzameling uitgaven verzameld als leider en hoofd-songwriter van verschillende bands en, meer recentelijk, onder zijn eigen naam. “Ik heb een duidelijk beeld van het horen van David Bowie’s ‘Space Oddity’ op de radio in de auto als kind,” herinnert McBrearty zich, “en mijn vader legde uit met bewondering dat Bowie een vormveranderende artiest was wiens muziek en persona over de jaren heen waren veranderd. Dus, deze idee van constant zoeken, proberen uitdagingen aan te gaan, is een concept dat ik al waardeerde voordat ik een instrument oppakte.”

McBrearty’s muzikale reis begon in ernst als student aan NYU’s gerespecteerde jazzstudiesprogramma. Daar ontmoette hij Remembering Repeating bijdrager, Matt Douglas, evenals Love Beyond Measure Records mede-oprichter Anthony Pirog (DC-basgitarist Janel Leppin(en collaborator op McBrearty’s laatste album—is ook mede-oprichter van het label). De sympathie tussen Pirog en McBrearty was duidelijk bij hun eerste ontmoeting en na het afronden van hun studie stichtten ze de bombastische en all-too-kortelevende instrumentale rockband New Electric, die slechts één EP uitbracht in 2005, uitgebreid toerde in het midden-Atlantische gebied en kan worden beschouwd als de spirituele voorganger van Pirog’s huidige jazz-punkformatie The Messthetics met Brendan Canty van Fugazi en Joe Lally.

In al van McBrearty’s muzikale initiatieven is improvisatie de doorlopende draad. Van een maandlang wekelijkse residency aan Lower Manhattan’s Knitting Factory in de vroege jaren 2000 tot het deelnemen aan een gitaarensemble-uitvoering van “Gay Guerilla” van Julius Eastman (deel van Bowerbird’s eerste van zijn soort Eastman retrospectief) tot het interacterende, hoekige dual-gitaar-aanval van de nu opgeheven Philadelphia-jammers Mesmeric Haze tot de panoramische en kaleidoscopische synthesizers van Remembering Repeating, heeft McBrearty consequent aangetoond een voorkeur voor exploratie op de vlucht. “Ik neem een breed perspectief op improvisatie,” legt McBrearty uit. “Het gaat niet alleen om jammen en solo spelen. Ik improviseer vaak wanneer ik komponeren, wat voornamelijk is hoe de bouwstenen van Remembering Repeating werden gevormd. Ik kan improviseren wanneer ik een liedje arrangeer of mix. Voor mij gaat het om luisteren naar wat ik binnenin hoor als ook buiten mezelf en de twee te synthetiseren.”

Van synthese tot synthesizers. Een herhalende, cyclische van geluid.

McBrearty’s omvattende perspectief op improvisatie neemt het centrum in op zijn tweemaandelijks radioprogramma Improviserede oplossingen, dat op Northwest Philly’s Germantown Community Radiouitgezonden wordt. Met meer dan 20 jaar spelen in de Philly-muziekscene, biedt het radioprogramma McBrearty een andere manier om contact te maken met de muziekgemeenschap nadat hij deelgenoot was geweest van de likes van Kinloch Nelson, Elkhorn, One Eleven Heavy, en zelfs The War on Drugs (toen ze nog kleine clubs speelden).

Love Beyond Measure Records is een label opgericht door levenspartners en muzikanten Janel Leppin en Anthony Pirog als een thuis voor hun favoriete artiesten evenals voor hun eigen werk. Zij zijn trots om de uitstekende werk van Brian John McBrearty, Remembering Repeatingte presenteren als de inaugurele uitgave op Love Beyond Measure Records.