leon todd johnson brengt de tweede single "kei" uit van zijn nieuwe album wa kei sei jaku op Whited Sepulchre Records op 07.25.25

Leon Todd Johnson uit Indianapolis heeft sinds 2020 opnames gemaakt onder de naam Airport People. Onder deze naam flirtte Johnsons aantrekkelijke neoklassieke werk met Windham Hill/ECM-jazzinvloeden en incorporeerde een diepe melodische gevoeligheid die fungeert als een rode draad door zijn opgenomen werk. Zoals de naam weerspiegelt, heeft het werk van Airport People Johnsons herinneringen aan reizen over de hele wereld met zijn familie omarmd, die zijn grootvader, een burgerrechtenleider, ondersteunden in Afrika - een staat die hij beschreef als "tussen waar we naartoe gaan en waar we waren, en we hebben niet veel te zeggen".

Johnsons tweede plaat voor Whited Sepulchre Records vindt hem opnieuw geïnspireerd door reizen, maar zoals de naamsverandering aangeeft, wordt zijn werk niet langer gedefinieerd door de ruimte tussen een plek en een andere. In plaats daarvan richt het zich op reizen naar buiten en het vinden van een thuis in zichzelf - zowel filosofisch als muzikaal.

Johnson is al lang geïnteresseerd in het werk van Ryuichi Sakamoto. Terwijl hij nummers voor deze plaat schreef, keerde hij terug naar verschillende late werken van Sakamoto, zoals Andata en verschillende soundtracks voor films, vooral Minamata Met deze muziek in het achterhoofd en nadat hij een zen-meditatie had begonnen, reisde Johnson naar Japan voor een langverwachte reis.Na terugkeer naar huis begon hij deze vier nummers samen te stellen toen hij een interview met Mine Somi Kubose hoorde over de traditionele Japanse theeceremonie.Het interview werd in 1977 opgenomen in de Boeddhistische tempel van Chicago door Chungmoo Choi en bewaard in de Library of Congress; het was precies wat het album nodig had.

Ochtenden hebben altijd een prominente rol gespeeld in Johnsons werk. Van Nine Mornings - zijn vorige plaat voor Whited Sepulchre Records - compileerde hij zijn ochtendmuzikale schetsen tot volledig uitgewerkte nummers. Veel luisteraars hebben zijn werk beschreven als de essentiële ochtendmuziek, die hun eerste kop koffie of thee begeleidt. Voor deze meest recente plaat reflecteerde Johnson op de vier principes van de Japanse theeceremonie

• Wa (和): Harmonie of eenheid
• Kei (敬): Respect of eerbied
• Sei (清): Zuiverheid of schoonheid
• Jaku (寂): Tranquilliteit of stilte

In deze principes vond Johnson een analogie met de nummers die hij opnam. Elk leek een principe te belichamen toen hij terugluisterde, waarbij hij samples uit het interview door het hele album heen weefde.

De vier nummers op wa kei sei jaku bouwen op de weelde van From Nine Mornings. De vredige pianomelodie van "wa" wordt ontmoet met enkele van de meest expressieve baspartijen die Johnson heeft opgenomen - gedempte runs mengen zich met strijkers om harmonie te verkennen. "Kei" bouwt op tot een serene climax met arpeggierte piano en viooltegenmelodieën, terwijl "jaku", zoals de naam al aangeeft, pianomelodieën in de lucht laat hangen met net genoeg tijd om te landen.

In verband met het thema heeft Johnson persoonlijk opnames van verschillende theehuizen in Japan en geluiden van zijn eigen ochtendtheeritueel in de composities opgenomen. Percussieve elementen, ruimtegeluiden en het tinkelen van metaal tegen porselein vangen zijn dagelijkse praktijk - een praktijk die hij deelt met fans die zijn muziek gebruiken om hun dag te beginnen. Het album zal worden gevierd met een gezamenlijke uitgave van Cincinnati-based Wendigo Tea, die een beperkte oplage van een thee zal aanbieden die geïnspireerd is door de plaat.

Het is niet verloren op hem dat in het midden van de wereld-opkomende ervaring van eerste keer ouderschap, hij wegstapt van een moniker en met vertrouwen deze nummers doordringt met zijn volledige zelf - zo veel als het zelf ooit volledig kan worden bekend.

Nummerlijst:

wa
kei
sei
jaku
wa (instrumentaal)
kei (instrumentaal)
sei (instrumentaal)
jaku (instrumentaal)