leon todd johnson Geeft Tweede Single "kei" Uit Van Nieuwe Album wa kei sei jaku Op 07.25.25 Op Whited Sepulchre Records

Leon Todd Johnson, gebaseerd in Indianapolis, heeft sinds 2020 onder de naam Airport People opgenomen. Onder die naam flirtte Johnsons aantrekkelijke neoklassieke werk met Windham Hill/ECM-jazzinvloeden terwijl hij een diepe melodische gevoeligheid invoegde die als een doorlopende lijn door zijn opgenomen werk heen loopt. Zoals de naam aangeeft, hield Airport Peoples werk Johnsons herinneringen vast van reizen over de hele wereld met zijn familie, terwijl hij zijn vaderlandse rechtenleider grootvader steunde in Afrika - een staat die hij beschreef als "tussen waar we heen gaan en waar we waren, en we hebben niet veel te zeggen."

Johnson's tweede album voor Whited Sepulchre Records vindt hem opnieuw geïnspireerd door reizen, maar zoals de naam verandert suggereert, is zijn werk niet langer gedefinieerd door de ruimte tussen twee plaatsen. In plaats daarvan richt het zich op het reizen naar buiten en het vinden van een thuisblijven in zichzelf - zowel filosofisch als muzikaal.

Johnson is al lang geïnteresseerd in de werk van Ryuichi Sakamoto. Terwijl hij songs schreef voor dit album, keerde hij terug naar verschillende late-ere Sakamoto-stukken zoals Andata en verschillende soundtracks voor films, vooral Minamata. Met deze muziek in gedachten en een praktijk van Zen-meditatie beginnen, reisde Johnson naar Japan voor een langverwacht bezoek. Na zijn terugkeer naar huis begon hij deze vier nummers samen te stellen toen hij een interview met Mine Somi Kubose over de traditionele Japanse thee-ceremonie hoorde. Het interview was opgenomen in 1977 in het Boeddhisme-Tempel van Chicago door Chungmoo Choi en werd bewaard in de Library of Congress; het was precies wat het album nodig had.

Morgens hebben altijd een prominente rol gespeeld in Johnsons werk. Van Nine Mornings - zijn vorige album voor Whited Sepulchre Records - verzamelde hij zijn ochtendmuzikale schetsen in volledig uitgewerkte nummers. Veel luisteraars hebben zijn werk omschreven als quintessentiële ochtendmuziek, die hun eerste kop koffie of thee begeleidt. Voor dit meest recente album reflecteerde Johnson op de vier principes van de Japanse thee-ceremonie

• Wa (和): Harmonie of eenheid
• Kei (敬): Respect of eerbied
• Sei (清): Zuiverheid of schoonheid
• Jaku (寂): Rust of stilte

In deze principes vond Johnson een analogie met de nummers die hij opnam. Elk leek een principe te vertegenwoordigen terwijl hij ze terugluisterde, terwijl hij samples van het interview door het nummer heen weefde.

De vier tracks op wa kei sei jaku bouwen op de rijkdom van From Nine Mornings. Het vredige piano-melodie van "wa" wordt vergezeld van enkele van de meest expressieve baswerk dat Johnson heeft opgenomen - gemuteerde runs mengen zich met strijkers om harmonie te verkennen. "Kei" bouwt op tot een serene climax met arpeggiëerde piano en viool tegenmelodieën, terwijl "jaku", zoals de naam suggereert, laat piano-melodieën zweven in de lucht met net genoeg tijd om neer te komen.

Verbindend met het thema op een persoonlijk niveau, voegde Johnson veldopnamen van verschillende theehuis-tuinen van zijn reis naar Japan, evenals geluiden van zijn eigen ochtendthee-ritueel in de composities. Slaginstrumenten, ruimte-scrapes en het tintelen van metaal tegen porselein vangen zijn dagelijkse praktijk vast - een praktijk die door fans wordt gedeeld die zijn muziek gebruiken om hun dagen te beginnen. Het album zal worden gevierd met een samenwerkende release van Cincinnati-based Wendigo Tea, die een beperkte editie zal aanbieden geïnspireerd door het album.

Sinds het opnemen van wa kei sei jaku is Johnson een vader geworden. Het is hem niet ontgaan dat in de wereldverrassende ervaring van het eerste ouder worden hij zich terugtrekt van een monniker en vertrouwelijk deze nummers met zijn volle zelf invult - zoveel als het zelf kan ooit volledig gekend worden.

Nummerlijst:

wa
kei
sei
jaku
wa (instrumentaal)
kei (instrumentaal)
sei (instrumentaal)
jaku (instrumentaal)