leon todd johnson wydaje drugi singiel „kei” z nowego albumu wa kei sei jaku na Whited Sepulchre Records 07.25.25

Leon Todd Johnson z Indianapolis nagrywa od 2020 roku pod pseudonimem Airport People. Pod tym szyldem jego wciągająca muzyka neoklasyczna flirtowała z jazzowymi naleciałościami Windham Hill/ECM, jednocześnie zawierając głęboką melodię przewodnią, która stanowi motyw przewodni w całym jego dorobku. Tak jak sugeruje nazwa, dorobek Airport People czerpał z pamięci o podróżowaniu po świecie z rodziną, wspierając pracę swojego dziadka, przywódcy ruchu praw obywatelskich, w Afryce — stanu, który określił jako bycie „pomiędzy tym, dokąd zmierzamy, a tym, skąd pochodzimy, i nie mamy wiele do powiedzenia.”

Drugi album Leona Todda Johnsona wydawany przez Whited Sepulchre Records powstawał pod wpływem podróży, lecz jak sugeruje zmiana nazwy, jego praca nie jest już definiowana przez przestrzeń między jednym miejscem a drugim. Zamiast tego koncentruje się on na podróżowaniu na zewnątrz i odnajdywaniu domu w sobie — zarówno filozoficznie, jak i muzycznie.

Johnson od dawna był zafascynowany twórczością Ryuichi Sakamoto. Pisząc utwory na ten album, wrócił do kilku późnych kompozycji Sakamoto, takich jak Andata i różnych ścieżek dźwiękowych do filmów, szczególnie Minamataz tą muzyką w głowie i po rozpoczęciu praktyki medytacji zen Johnson udał się na długo wyczekiwaną podróż do Japonii. Po powrocie do domu zaczął kompletować te cztery utwory, gdy usłyszał wywiad z Mine Somi Kubose o tradycyjnej japońskiej ceremonii herbaty. Wywiad został nagrany w 1977 roku w Świątyni Buddyjskiej w Chicago przez Chunga Moo Choe i zachowany w Bibliotece Kongresu; to było dokładnie to, czego potrzebował album.

Poranki zawsze odgrywały znaczącą rolę w twórczości Johnsona. „From Nine Mornings” — jego poprzedni album dla Whited Sepulchre Records — zebrano jego poranne szkice muzyczne w w pełni rozbudowane utwory. Wielu słuchaczy opisuje jego twórczość jako kwintesencję muzyki porannej, towarzyszącej ich pierwszej filiżance kawy lub herbaty. Przy tym najnowszym albumie Johnson odwołał się do czterech zasad japońskiej ceremonii herbaty

• Wa (和): Harmonia lub jedność
• Kei (敬): Szacunek lub czci
• Sei (清): Czystość lub nieskazitelność
• Jaku (寂): Spokój lub cisza

W tych zasadach Johnson znalazł odpowiednik dla utworów, które nagrywał. Każdy z nich zdawał się ucieleśniać jedną z zasad podczas odsłuchu powrotnego, splatając fragmenty rozmowy o wplecionych w całość.

Cztery utwory na wa kei sei jaku nawiążą do From Nine Morningsposzerzają bujność „From Nine Mornings”. Spokojna melodia fortepianu z „wa” łączy się z jednymi z najbardziej ekspresyjnych partii basu, jakie Johnson nagrał — stonowane pasaże splatają się ze skrzypcowymi liniami, by badać harmonię. „Kei” narasta do spokojnego crescendo z arpeggiami fortepianu i kontrapunktowymi skrzypcami, podczas gdy „jaku”, jak sugeruje nazwa, pozwala melodiom fortepianu zawisać w powietrzu z właśnie tyle czasu, by osadzić się.

Nawiązując do tematu bardziej osobiście, Johnson dołączył nagrania terenowe z różnych ogrodów herbacianych z podróży do Japonii, a także dźwięki swojego porannego rytuału herbacianego do kompozycji. Perkusyjne elementy, przestrzenne zgrzyty i brzęk metalu o porcelanę oddają jego codzienną praktykę — wspólną także dla fanów, którzy używają jego muzyki, by łagodnie wejść w rytm dnia. Album świętowany będzie wspólną premierą wytwórni Wendigo Tea z Cincinnati, która zaoferuje limitowaną edycję mieszanki inspirowanej tym nagraniem.

Od nagrania „wa kei sei jaku” Johnson został ojcem. Nie umyka mu, że pośród wstrząsającego doświadczenia pierwszej rodzicielstwa, odchodzi od pseudonimu i z pewnością napełnia te utwory pełnią siebie — o ile ktoś może siebie znać w całości.

Lista utworów

wa
kei
sei
jaku
wa (instrumental)
kei (instrumental)
sei (instrumental)
jaku (instrumental)