Love Axe Udostępnia "Blue Skies Above" Przed Płytą Optimism Paranoia Desperation Abolition

"Przed Nixonem i Reaganem, którzy zniszczyli związki i popierali konserwatywną agendę, która teraz jest w pełnym rozkwicie, hasła przeciwko społecznej niesprawiedliwości były śpiewane przez piosenkarzy folkowych; Woody Guthrie, Pete Seeger, Bob Dylan i więcej byli pro-związkowi, antywojenni, antyfaszyści i pro-prawa obywatelskie. Ich broniami wyboru była często gitara akustyczna, 3 akordy i prawda.

To właśnie w tym przecięciu ciszy i złości znajdujemy również producenta i gatunko-rozpuszczającego się kompozytora Christophera Hatfielda na piątej płycie Love Axe, Optimism Paranoia Desperation Abolition.

Jeśli jesteś zaznajomiony z Love Axe (czasem zespołem, ale głównie Hatfieldem z gościnnymi współpracownikami od 2015 roku), OPDA może wydawać się stylistycznym zwrotem w lewo; zniknęły wpływy indie rocka i power popu, które przyprawiały wczesne wydania, takie jak Phenomenomenons (2011) i South Dakota (2015). Brakuje też funky, Prince-meets-Weezer (dziwny, ale działał!) ćwiczeń z THE FOOD (2021) i futurystycznych syntezatorów, które dominowały w instrumentalnym Linear Valley (2022). Na ich miejsce pojawiło się coś bardziej intymnego: delikatnie szarpane gitary nylonowe i starannie umieszczone ozdoby (klarnet, fortepian, pedal steel, trochę basu i perkusji) prowadzą drogę, tworząc miejsce dla barytonu Hatfielda, aby mógł on być na pierwszym planie, pozwalając, by jego słowa pełne niepokoju przelały się na słuchaczy z rodzajem wrażliwości słyszanej na płytach Bill Callahana, Davida Bermana i Nicka Drake'a.

"Napisałem tę płytę jako sposób na przetworzenie i opłakanie wszystkich strasznych rzeczy, które dowiedziałem się o tym, czego jesteśmy zdolni ludzie i ten kraj podczas pierwszej administracji Trumpa. I mogłem to zrobić tylko dlatego, że to się skończyło - nie sądzę, abyś mógł naprawdę przetworzyć traumę i żal bez korzyści czasu lub psychologicznej odległości", powiedział Hatifield.

Ale to jest 2025 rok, i tutaj jesteśmy, ponownie, w szponach faszystowskich miliarderów, którzy są zdeterminowani, by się zemścić i zniszczyć planetę. Hatifeld kontynuuje, "Więc to teraz wydaje się, bardzo smutnie, znacznie bardziej istotne dla naszego świata niż wtedy, gdy skończyłem to".

Mówi się jednak, że złe czasy mogą pomóc zainspirować wielkie dzieło sztuki - i to jest celem OPDA. Przez dziewięć piosenek Hatfield zabiera nas na przemyślaną, długą wędrówkę przez wspomniany proces żałoby, starając się zrozumieć, jak się tutaj znaleźliśmy i jak z tego korzystać, podczas gdy wszyscy jeszcze oddychamy (pomimo lęku i depresji unoszących się nad naszymi głowami jak ciemne chmury na co dzień). OPDA to płyta, która jest dostarczana w czterech częściach: dosłownie, rozważa trajektorię od optymizmu do paranoji do desperacji do zniesienia, wszystko to ustawione na ścieżce dźwiękowej, w której fani Will Oldhama, Wilco i solowej pracy Jeremy'ego Enigka z Sunny Day Real Estate znajdą pocieszenie.