Sam Moss Ogłasza "Swimming" LP & Współdzieli Tytułową Piosenkę

Na zdjęciu jest Sam Moss, który kilka lat temu został sfotografowany przez okno witrażowe w 170-letnim kościele, który został przekształcony w salę koncertową w Katskillach. Sam jest na scenie i jest otoczony dolnym rogu okna, które jest otwarte na kąt. To sprawia, że wygląda na mały i nieco rozmyty, ale oko szuka i znajduje go, trzymając go w polu widzenia.

Nie mogę usłyszeć muzyki Sam'a bez tego zdjęcia, które przychodzi mi do głowy. (Przypuszczam, że to ja je zrobiłem.) Jest on wspaniałym gitarzystą, poważnym i myślącym kompozytorem, a także pewnym i czasami odważnym wokalistą. Jednak wszystkie jego albumy – a zwłaszcza ten najnowszy, wyjątkowy Swimming—powodują, że powstają delikatne i skuteczne środowiska, w których znajdują się surowe i skrupulatne piosenki – rozważania i walki z podziwem i strachem, słabością i wytrwałością – które potrafią rozciągnąć się poza ramy Sam'a Mossa bez utraty go w krajobrazie. Może on dać niezwykły wrażenie, że mieszka w swoich albumach na odległości, choć jest to jego wykonania kompozycji, które są oczywiście centralnym punktem, wokół którego one obracają się. Sam może – Sam może – śpiewać „Miałem...”, „Słyszałem...”, „Mam nadzieję...”, „Staram się...”, „Tańczę...”, itd., ale ta jaźń – towarzyszenie kompozytora-wokalisty, które tak często staje się nudne z powodu swojego kulminacyjnego powtarzania samego siebie – trochę się rozmywa, przesuwając się na periferię, ale nadal komandując (ale nie domagając się) uwagi. Jeśli to wydaje się być niepewnym zaletą, rozważ, jak piosenkarz piosenek – nawet dobry piosenkarz dobrych piosenek – może stać się nudnym towarzyszem; jego ja może stać się, jeśli mogę mówić za siebie w słowach Eda McClanahana, „za dużo dla mnie”.  

Ale mogę słuchać albumów Sam'a ponownie i ponownie. Nie noszą one swojego powitania. Jest on skromnym i bardzo gościnnym gospodarzem. Nastawiam się na przypisywanie tej cechy przynajmniej częściowo jego Yankeedom – urodzony w Nowej Anglii, choć obecnie mieszka w Wirginii – oraz szczególnego, niezwykłego kamieniarskiego rezerwu, który towarzyszy temu regionowi, choć jestem również na straży przed zdemokratyzowaniem jego umiejętności romantyzmem związanych z miejscem. Wyobrażam sobie, że słyszę, że, jak Emerson, „muzyka jest w górach”, ale te byłyby tak samo Centralną Appalachią jak Monadnock: bogate w rzadszy powietrze ogólnie. Nie jest to więc miejsce, to Sam. Jest on pisarzem hojnych piosenek i twórcą hojnych albumów. Tak się składa, że piosenki są wspaniałe. Tak samo są albumy. "Swimming" jest jego najlepszym dotychczasowym. - Nathan Salsburg

Piosenka „Swimming” została napisana w jednym z letnich miesięcy w pobliżu Oceanu Atlantyckiego, ale nie jestem dobrym pływakiem i być może nieprzypadkowo nie jest to piosenka o pływaniu. Może może czerpać inspirację z moich średnich umiejętności pływania, ale jest to raczej nieskończona rozprawa o trzymaniu w sobie sprzeczności. Nie wiem, czy kiedykolwiek napisałem piosenkę, która tak wyraźnie stwierdza swoją tezę w refrenie, co czyni mnie trochę niezręcznym.

Tak jak każda piosenka na tym albumie, „Swimming” powstała z pomocą zespołu, który otaczał mnie. Grupa podstawowa dla tej sesji nagraniowej została zebrań specjalnie dla niej i składała się z osób, z którymi nigdy nie grałem muzyki. Ten zespół – Isa Burke, Sinclair Palmer i Joe Westerlund – osiągnął piękny balans między cierpliwością a przygodą, podczas gdy nagrywaliśmy te piosenki na żywo z minimalną praktyką. Był głęboki uczucie zaufania w pomieszczeniu, które istniało między nami a Alli Rogers i Missy Thangs (zespołem inżynieryjnym), których siedzieli w centrum wszystkiego. Myślę, że to wychodzi. Naprawdę lubię dzwony, które Joe dodał do tego. Molly Sarlé przybyła później, aby dodać swoją niepowtarzalną głos (jedną z moich ulubionych w świecie) na szczycie tej i kilku innych piosenek.